το έμαθες το μάθημά σου

Το έμαθες το μάθημά σου;

0

του Αντώνη Παπαβομβολάκη

Σύγχρονη Ελλάδα. 22 χρόνια στην Ευρωπαϊκή Ένωση (με αυτό το όνομα). 14 χρόνια στην Ευρωζώνη. 5 χρόνια κρίσης, Μνημονίων, μη βιώσιμου Χρέους. Γίναμε όλοι οικονομολόγοι, με εναλλακτικές προτάσεις, Plan B, C, D, ούτε βιταμίνες σε καραμέλες να ήτανε.

Εγώ οικονομολόγος δεν είμαι. Είμαι όμως κάτοικος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και καταναλωτής στην Ευρωζώνη. Και τελευταία είδα πολλά κι εγώ όπως κι εσείς. Ο Σύριζα μας πήρε μαζί του, Αριστερούς, Κεντρώους, Δεξιούς, όλους και μας έκανε μια ξενάγηση στα «άβατα» της Ένωσης και της Ευρωζώνης. Δεν την είχαμε κάνει τόσα χρόνια τώρα, ιδέα δεν είχαμε.

Μετά από αυτή τη μαγευτική «ξενάγηση», σκέφτομαι (ακόμα μπορώ) και αναρωτιέμαι: Μετά απ” όλα αυτά, τι μάθαμε λοιπόν; Πολλά και αρκετά ασφαλή. Θα τα απαριθμήσω καθώς φαίνεται πως μας ήρθε ο ουρανός στο κεφάλι και δεν προλάβαμε να τα βάλουμε σε μια σειρά. Λέω να προσπαθήσω:

Καταρχάς αφήστε έξω τις «αξίες», τα «ιδανικά» της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ό,τι θυμόμαστε χαιρόμαστε. Παπάτζες. Απορώ και πού τις ξεθάψαμε, αναφέραμε και κάτι μακαρίτες, Θεός σχωρέστους.

Εδώ, επί του πρακτέου, τα πράγματα είναι πρακτικά και συγκεκριμένα. Στο μάθημα, παρακαλώ:

1. Προτείνω οι άνθρωποι που θέλουν να μπαίνουν επικεφαλής των χωρών, να μη λέγονται «Πρωθυπουργοί» ή «Πρόεδροι», και μιλάω για όσους εκλέγονται στις χώρες-μέλη της Ε.Ε. Έπαρχοι», είναι ό,τι πρέπει. Έπαρχος Ελλάδας», Έπαρχος Ιταλίας» κ.λπ., μια χαρά ακούγεται. Θα έλεγα «Κυβερνήτης», όπως στο Αμέρικα, αλλά αυτό προϋποθέτει να Κυβερνάς (προφανώς). Δεν κυβερνάς. Οπότε Έπαρχος.

2. Δεν χρειάζονται Υπουργεία, υπερ-Υπουργεία και κόντρα Υπουργεία. Να καταργηθούν. Προτείνω, φερ” ειπείν, να καταργηθεί το Υπουργείο Οικονομίας. Δεν χρειάζεται Υπουργός των Οικονομικών, Υπουργός Οικονομίας (άλλος αυτός), Υφυπουργοί κ.λπ. Ένας απλός οικονομολόγος-προϊστάμενος και μια ομάδα που θα λαμβάνει τις αποφάσεις του (εκάστοτε) Σόιμπλε και θα τις πραγματοποιεί, είναι μια χαρά. Μικρές, ευέλικτες ομάδες ανθρώπων με γνώσεις, να κάνουν τη δουλειά. Θα μπορούσαμε να εμπνευστούμε από την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και να τους λέμε «Φοροσυλλέκτες», αλλά και αυτό θα ήταν αυθαίρετο: βλέπετε ακόμα και τότε, οι «Φοροσυλλέκτες» μπορούσαν να κόψουν νόμισμα και να διαπραγματεύονται. Τούτοι εδώ, όχι.

Δεν θέλω να επεκταθώ, το πιάσατε το νόημα. Ούτε καν η Εφημερίδα της Κυβερνήσεως δεν χρειάζεται. Ένα απλό, εύχρηστο application μπορεί άνετα να κάνει όλη τη δουλειά. Θα ανανεώνεται από την Κεντρική Κυβέρνηση στις Βρυξέλλες, in real time.

Βλέπετε λοιπόν, οι παγκόσμια παρομοίωση της Ελλάδας με το «μικρό γαλατικό χωριό» και η μικρή της «επανάσταση», που τόσο θύμιζε τα μέρη και τους ήρωες στις ιστορίες του μεγάλου René Goscinny, έχει και την άλλη όψη: Όσες ομοιότητες έχει η Ελλάδα με τη Γαλατία, άλλες τόσες έχει και η Ευρωπαϊκή Ένωση με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Μην ξεχνάτε, πως η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν ΜΕΤΕΞΕΛΙΞΗ της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Άρα, ποιός ο λόγος να λέμε ότι έχουμε Δημοκρατία στα κράτη-μέλη; Ας παραδεχτούμε αυτό που έχουμε, πιο εύκολα θα το καταπιούμε. Ζούμε μια Αυτοκρατορική Περίοδο. Ακόμα μια φορά. Αυτό είναι το παπούτσι από τον τόπο μας, αυτά ξέρουμε να κάνουμε εδώ στη Γηραιά Ήπειρο. Δεν ξέρουμε από «Ηνωμένες Πολιτείες», όσο και αν με το ένα μάτι προσπαθούν οι συνηπειριώτες μας να κλέψουν ιδέες από την Αμερική. Ξέρουμε καλά από Αυτοκρατορίες. Και Βασιλείες. Δεν υπάρχει χώρος και λόγος για «αριστερές εισηγήσεις», διαφορές, εκδοχές, ιδεολογίες, λύσεις. Τι φύκια για μεταξωτές κορδέλες είναι αυτά; Πού ζείτε; Σε Δημοκρατία; Είπαμε, πάει, πάπαλα, μετεξελίχτηκε. Ένα μικρό δείγμα «γνωμών», κάτι από όλα αυτά, μπορούν στο εξής να γίνονται αποκλειστικά σε επίπεδο Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και Τηλεδιασκέψεων, ούτως ώστε να υπάρχει και «ξεσκαρτάρισμα» αυτών που θα συζητιούνται. Άμα είναι να λέει το μακρύ του και το κοντό του ο κάθε ιδεαλιστής, την κάτσαμε τη βάρκα, άλλη δουλειά δεν θα έχουνε. Και δόξα τω Θεώ, έχουνε πολλή «άλλη» δουλειά να κάνουνε. Ξέρουν αυτοί.

Προτείνω λοιπόν την αναθεώρηση όλων όσων ξέραμε. Την «επιστροφή στον ρεαλισμό», που πολύ επιτυχημένα έχει πει ο Αντώνης Σαμαράς (ξέρει αυτός, Έπαρχος ήταν) και ακόμα παραπέρα.

Αφήστε που θα μας μείνει και η Βουλή. Γιατί να «την κάψουμε»; Να την κάνουμε ένα ωραίο Μουσείο. Να μας έρχονται οι τουρίστες, να βλέπουν σε τι όμορφο κτήριο μιλούσαν οι έλληνες πολιτικοί όταν είχαμε Δημοκρατία. Απ΄τα σπλάχνα του κτηρίου θα ακούγονται ακόμα οι φωνές, οι πύρινες ομιλίες, οι διαξιφισμοί, οι λαμπρές νίκες και οι βαριές ήττες.

Ας είμαστε οι πρωτοπόροι στη συνειδητοποίηση της πραγματικής κατάστασης. Το οφείλουμε στην Ιστορία μας. Και σαν καλοί κληρονόμοι, ας πάρουμε το νεκρό σώμα της Δημοκρατίας, και ας το θάψουμε εδώ που γεννήθηκε. Τίποτα σημαντικότερο από το να θάβεσαι στα χώματα που γεννήθηκες. Αιωνία της η μνήμη.

Share.